به گزارش اختر شرق ؛ بسیاری از والدین وقتی فرزندشان وارد دوران نوجوانی میشود، از تغییر ناگهانی رفتار او غافلگیر میشوند؛ سکوت، عصبانیت، یا تمایل به استقلال بیشتر. روانشناسان معتقدند که این رفتارها نشان از شکلگیری هویت جدید در ذهن نوجوان است. مغز او در این دوره بهصورت فعال در حال بازسازی مسیرهای عصبی است، و همین موضوع باعث نوسانات احساسی و تصمیمگیریهای غیرقابل پیشبینی میشود. در واقع، نوجوان نه در حال مخالفت با والدین، بلکه در تلاش برای یافتن «خودِ واقعی» است.راه برخورد مؤثر با چنین رفتارهایی، کنترل یا سرزنش نیست، بلکه «همدلی و گفتوگو» است. والدین اگر بتوانند به جای تحمیل نظر، گوش شنوا باشند، نوجوان احساس امنیت و اعتماد خواهد کرد. متخصصان توصیه میکنند خانوادهها بیشتر شنونده باشند تا سخنگو؛ گفتوگوی محترمانه، تعیین مرزهای روشن، و انعطاف در برابر اشتباهات، موثرترین روش تربیت در این سن است.در نهایت، باید پذیرفت که نوجوانی مرحلهای گذار است، نه بحران. هر رفتار تند، هر تصمیم عجولانه، فرصتی برای یادگیری است. والدینی که از این دوران با درک و آرامش عبور میکنند، نهتنها رابطهای پایدارتر با فرزند خود میسازند، بلکه آیندهای سالمتر برای او رقم میزنند؛ زیرا درک، بهترین شکل عشق در مسیر رشد انسان است.
