۲۶ مردادماه، یادآور بازگشت آزادگان سرافراز دوران دفاع مقدس به میهن اسلامی و روزی است که بازگشت آزادگان، خاطرهای از صبر و دلتنگی را زنده میکند.
به گزارش اختر شرق؛۲۶ مردادماه، روزی که پس از سالها اسارت و دوری از وطن، کاروانهای آزادگان در سال ۱۳۶۹ قدم به خاک ایران گذاشتند و صحنههایی ماندگار از اشک، لبخند، آغوش و شکرگزاری را رقم زدند.
این روز در تقویم جمهوری اسلامی ایران به عنوان سالروز ورود آزادگان به میهن گرامی داشته میشود. اما روایت آزادگان تنها روایت بازگشت به خانه نیست؛ روایت نسلی است که در سالهای اسارت، هم دلتنگ خانواده و وطن بود و هم دل در گرو امام خمینی (ره) داشت.
در خرداد سال ۱۳۶۸، خبر رحلت بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، امام خمینی (ره)، به ملت ایران رسید؛ خبری که برای آزادگان در اردوگاههای عراق نیز سنگین و جانکاه بود. بسیاری از آنان در حالی که خود سالها طعم اسارت را چشیده بودند، اندوه از دست دادن امام و رهبر خود را نیز تجربه کردند.
یک سال بعد، در مرداد ۱۳۶۹، آزادگان به آغوش میهن بازگشتند؛ اما تاریخ بار دیگر برای آنان رنگ دلتنگی گرفت. اینبار، در سالهای اخیر، آزادگان و ملت ایران بار دیگر داغ و دلتنگی فقدان رهبر و قائد خود، حضرت آیتالله خامنهای، را تجربه کردند؛ دلتنگیای که خاطره روزهای پس از رحلت امام خمینی (ره) را برای بسیاری از آنان زنده کرد.
۲۶ مرداد، بنابراین تنها یک مناسبت تقویمی نیست؛ روزی است که میتوان در آن مسیر پررنج آزادگان را از اسارت تا آزادی، مرور کرد؛ نسلی که سالها صبر کرد، بازگشت، اما خاطراتش از امام و انقلاب را همچنان با خود به خانه آورد.
آزادگان آمدند تا روایت کنند که وطن، حتی در دورترین و سختترین روزهای اسارت، از قلب انسان جدا نمیشود؛ و دلبستگی به امام و آرمانهای انقلاب، برای آنان بخشی جداییناپذیر از همان سالهای دشوار بود.
